Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Limba - interpretacja

Analiza i interpretacja Wiersz ma budowę stroficzną i rymowaną. Utwór można zaliczyć do liryki filozoficzno – refleksyjnej. Limba jest strzelista, samotna, wyniosła – zupełnie jak nieprzeciętna i wyjątkowa osobowość, nie poddająca się trendom. Drzewo rośnie na zrębie skały, wypierane przez niskie świerki, określane przez podmiot liryczny „łatwo wschodzącymi karłami”. Limba nie jest przystosowana do wzrastania w miejscu, które zajmuje. To kraina wiecznego śniegu. Dumne drzewo z pogarda patrzy na karłowate świerki:


„ Ona się w chmurach kołysze –
Ma wolne niebo nad głową! (...)
Nigdy się do nich nie zniży,
O życie walczyć nie będzie (...)      
Woli samotnie z błękitu
Upaść – strzaskana przez gromy”


Podmiot liryczny wiersza
Sytuacja lirycznaW wierszu mamy do czynienia z samotnym drzewem, które skontrastowane jest z innymi drzewami. Samotna, dumna i okazała limba jest więc przeciwstawiona gromadzie małych i nic nie znaczących świerków. Toczy się między nimi swoisty bój, przy czym niezwykłe jest to, że limba wypędzona do „krain wiecznego śniegu” spogląda „z pogardą” na drzewa, które
Podmiot lirycznyPodmiot liryczny nie wyraża swoich uczuć w sposób bezpośredni. Trochę przypomina narratora, który przygląda się limbie i ją opisuje. Z opisu tego można wywnioskować,
Przedmiot wierszaW wierszu najważniejsza jest limba, drzewo, które musi się pogodzić ze swoim losem i samotnością. Tekst opowiada o procesie radzenia sobie z przemijaniem i o „uczuciach” limby. Jest ona bowiem upersonifikowana i przedstawiona jako dumna oraz samotna osoba, a  są to